Kazimierz Wierzyński żył w latach 1894-1969 i był polskim poetą i prozaikiem. Debiutował on w 1913 roku i szybko odniósł literacki sukces. Początkowo jego poezja miała charakter radosny i entuzjastyczny, z kolei w czasie wojny swoją twórczością zagrzewał do walki i motywował polskich żołnierzy. Poeta za swoje najważniejsze dzieło uważał „Wolność tragiczną” z 1936 roku, zbiór poematów, których bohaterem był Józef Piłsudski.
Interpretacja wybranych wierszy K. Wierzyńskiego
Zielono mi w głowie
Jest to wiersz z początkowej twórczości poety i został wydany w 1919 roku w tomiku „Wiosna i Wino”. Wierzyński w tym utworze ogłosił swój manifest poetycki. Podmiot liryczny rozpoczyna swój monolog od zachwytu nad swoją młodością i niedojrzałością. Te cechy mają jednak dla niego pozytywne znaczenie, gdyż jak sam mówi, ma głowę pełną nowych pomysłów. Porównuje swoją duszę do ogrodu, w którym rośnie mnóstwo pięknych i rzadkich kwiatów. Podmiot liryczny pragnie zaszczepić innym swoje myśli i dzięki poezji wręcza bukiety kwiatów innym ludziom.
Kufer
Wiersz został zadedykowany Marii Dąbrowskiej. Utwór opowiada o tułaczu, który tęskni za ojczyzną. W wierszu podmiot liryczny utożsamiony jest z poetą, gdyż Wierzyński będąc przeciwny komunistycznym władzom, do końca życia przebywał na emigracji. Poeta przedstawia swój los tułacza, który tęskni za ojczyzną i jest skazany na samotność. Z powodu wygnania nie umie cieszyć się z pięknych widoków i uroków nowych miejsc. Podmiot liryczny rozpatruje swoje życie jako niekończącą się wędrówkę, postrzegając je przez pryzmat rozkładu jazdy. W utworze Wierzyński pogodził się ze swoim losem, nie chce podjąć walki o powrót do domu, a z drugiej strony ciężko przystosować mu się do obcych miejsc. Tym samym świadomie skazuje się na smutek i życie emigranta. Tytułowy kufer jest symbolem tułaczki podmiotu lirycznego. Wypełniony rupieciami i rzeczami, z którego składa się całe jego życie.
Problematyka i kontekst poezji Kazimierza Wierzyńskiego
Poezja Kazimierza Wierzyńskiego (1894–1969) obejmuje szerokie spektrum tematów, od radosnych hymnów życia, przez refleksje patriotyczne, aż po gorzkie obrazy wojennej emigracji. Jako współtwórca grupy Skamander poeta początkowo tworzył utwory pełne optymizmu, energii i afirmacji codzienności, w których celebrował piękno natury, sportu i młodości. W okresie międzywojennym w jego twórczości coraz mocniej pojawiały się wątki związane z sytuacją polityczną i odpowiedzialnością artysty wobec narodu. Podczas II wojny światowej i po niej jego poezja nabrała poważniejszego tonu – dominowały w niej motywy cierpienia, nostalgii oraz tęsknoty za ojczyzną. Kontekst historyczny – dramaty Polski pod zaborami, wojna i los emigranta – mocno wpłynęły na ewolucję jego twórczości. Poezja Wierzyńskiego łączy emocjonalność, dynamiczny język i głębokie poczucie więzi z narodem, czyniąc go jednym z najbardziej charakterystycznych głosów polskiej literatury XX wieku.
Biografia – Kazimierz Wierzyński
Kazimierz Wierzyński urodził się w 1894 roku w Drohobyczu, a zmarł na emigracji w Londynie w 1969 roku. Był poetą, eseistą i publicystą, jednym z założycieli grupy poetyckiej Skamander. Jego twórczość zdobyła uznanie nie tylko w Polsce – w 1928 roku otrzymał złoty medal olimpijski za tom Laur olimpijski, poświęcony sportowi. Po wybuchu II wojny światowej Wierzyński przebywał na emigracji, gdzie pisał utwory przepełnione bólem utraty ojczyzny i refleksją nad losem narodu. Do jego najważniejszych dzieł należą tomy Wolność tragiczna, Korzec maku czy Siedem podków. Jego poezja łączy liryzm z patriotyzmem, a on sam uchodzi za twórcę, który potrafił łączyć wrażliwość artystyczną z poczuciem odpowiedzialności za losy wspólnoty.