Stefan Żeromski urodził się w 1864 roku w Strawczynie i zmarł w 1925 roku w Warszawie. Pisarz pochodził z zubożałej rodziny szlacheckiej. Swoje pierwsze próby literackie zaczął w 1882 roku, kiedy to debiutował w „Tygodniku Mód i Powieści”. Z racji kiepskiej sytuacji finansowej, zmuszony był zatrudnić się jako guwerner w domach ziemiańskich. W 1892 roku ożenił się z Oktawią z Rodziwiłłowiczów Rodkiewiczowej i wyjechał do Szwajcarii. Po powrocie do kraju po kilku latach pracował jako pomocnik bibliotekarza w Warszawie. W tym czasie wydane zostały już „Syzyfowe prace”, „Ludzie bezdomni” a w 1904 roku „Popioły”. Po sukcesach wydawniczych tych powieści, Żeromski mógł poświęcić się całkowicie pisarstwu.
„Dzienniki” pisarz prowadził w latach 1882-1891 roku, a więc między osiemnastym a dwudziestym siódmym rokiem życia. Utwory te stanowiły szlifowanie warsztatu pisarskiego, w których Żeromski opisywał swoje emocje i przemyślenia. W „Dziennikach” pojawiają się pierwowzory postaci, które można spotkać w późniejszych powieściach Żeromskiego.
„Dzienniki” mają jednak intymny charakter, Żeromski opisuje swoją tęsknotę za domem oraz lęk o własny byt. W utworach tych Żeromski porusza również kwestie społeczne takie jak biedę ludu, koszmarne warunki życia najniższych warstw społecznych, brak dostępu do edukacji oraz brak możliwości wyrwania się z zaklętego kręgu biedy. Z tego powodu „Dzienniki” Żeromskiego są doskonałym obrazem ówczesnej epoki, z której możemy dowiedzieć się o realiach oraz sposobie myślenia w tamtych czasach.
Streszczenie fragmentów Dzienników Stefana Żeromskiego
Dzienniki Stefana Żeromskiego to niezwykle szczere i osobiste zapiski pisarza, prowadzone od lat młodzieńczych aż po dorosłość. Ukazują one rozwój duchowy i intelektualny autora, jego wrażliwość, samotność oraz zmagania z codziennością. W zapisach z czasów nauki w kieleckim gimnazjum i później w Warszawie widać, jak rodzi się jego bunt wobec niesprawiedliwości społecznej, biedy oraz braku perspektyw. Żeromski opisuje swoje pierwsze kontakty z literaturą, marzenia o wielkości, ale także rozczarowania i poczucie nędzy materialnej. Fragmenty Dzienników pełne są rozważań o Polsce, jej sytuacji pod zaborami, a także o roli pisarza jako tego, który ma obowiązek kształtować świadomość narodową. Pojawiają się też wątki osobiste – tęsknota za miłością, rozdarcie emocjonalne, choroby i zwątpienie. Zapiski te pokazują Żeromskiego jako człowieka niezwykle wrażliwego, rozdartego pomiędzy ideałami a trudną rzeczywistością. Dzięki nim lepiej rozumiemy jego późniejszą twórczość, pełną dramatycznych dylematów moralnych i społecznych.